Woda

Nie m±ćmy wody.
Może gdzie¶ w dole goł±b j± pije
lub w odległym zak±tku sikorka myje skrzydła
lub gdzie¶ w wiosce dzban się napełnia.

Obraz namalowany przez Sohraba Sepehriego Nie m±ćmy wody.
Może ona przy topoli płynie, aby z serca zmyć smutek.
Może ręka derwisza suchy chleb w niej moczy.

Piękna kobieta przyszła nad rzekę.
Nie m±ćmy wody.
Piękna twarz się podwoiła.

Jak orzeĽwia ta woda!
Jaka ona przejrzysta!
Jak dobrze tym ludziom w górze!
Niech ich Ľródła zawsze bij±, a ich krowy mleko daj±!
Nie widziałem ich wioski,
lecz na pewno przy ich płotach Bóg się przechadza,
a księżyc, który tam ¶wieci, rozja¶nia słów znaczenie.
Bez w±tpienia w wiosce powyżej niskie s± mury,
a jej mieszkańcy wiedz± jakim kwiatem jest mak.
Bez w±tpienia woda ma tam kolor wody,
a gdy p±k rozkwita, ludzie o tym wiedz±.
Cóż to za wioska być musi!
Alejki jej ogrodów niech wypełnia muzyka!
Ludzie w górze rzeki rozumiej± wodę,
nie zm±cili jej. My też
wody nie m±ćmy.

tłum. albert kwiatkowski

Ze zbioru: Haszt ketab.