Sa'di

Sa'diSa'di urodził się pod koniec XII wieku w Szirazie. Jego długie życie dzieli się na trzy, mniej więcej równe sobie, okresy. Młodość spędził głównie na studiach w Bagdadzie. Potem nastąpiło trzydzieści lat podróży, kiedy to, niczym derwisz, wędrował po muzułmańskich krainach: od Indii i ziem dzisiejszego Afganistanu na wschodzie, przez Iran, Jemen, Abisynię i Arabię, aż do Syrii, Azji Mniejszej i Afryki Północnej na zachodzie, by w końcu powrócić do Szirazu.* Tam tez umarł jako stuletni starzec. Po powrocie do Szirazu zaczął pisać i na ten ostatni okres datowana jest główna część jego twórczości.

Choć w jego pisarstwie obecne jest zarówno mistyczne jak i czysto praktyczne spojrzenie na świat i życie człowieka, to jednak "ziemska mądrość", jak twierdzi Edward Browne, jest jej najbardziej charakterystyczną cechą.

W Iranie jego gazale ustępują popularności jedynie wierszom Hafeza i Rumiego. Poza Iranem zaś szczególnie znany jest z dwóch prac, które napisał tuż po powrocie z podróży. Pierwsza z nich to masnawi pt.: Bustan (Ogród). Druga zaś to duży zbiór anegdot i obserwacji pisanych prozą i ozdobionych wierszem, które miały uczyć tzw. "ziemskiej mądrości". Jego tytuł to Golestan (Ogród róż), zwany czasem najbardziej machiaweliczną z ksiąg, jakie zostały napisane po persku.

Potem nastąpiło trzydzieści lat podróży... - to dawny pogląd. Nie ma mocnych dowodów na tak rozległe podróże Sa'diego.