Moniru Rawanipur

Moniru RawanipurAutorka powieści i opowiadań. Zajmowała się teatrem, przygotowując sztuki do wystawienia oraz pisząc scenariusze. Studiowała w Stanach Zjednoczonych, a po powrocie do Iranu, zaangażowała się w działalność polityczną. Swój pierwszy zbiór opowiadań ukończyła w 1977 roku. Poza powieściami, opowiadaniami i scenariuszami teatralnymi pisze również książki dla dzieci.

Jej prace zaliczane są do nurtu realizmu magicznego. Rawanipur nierzadko opisuje gorzką rzeczywistość, jakiej doświadczyła w kraju. Miejscem wydarzeń w jej powieściach najczęściej jest wieś, ale pojawiają się także opisy życia miejskiego. Akcja rozgrywa się z reguły na południu Iranu, skąd pochodzi pisarka. W jednym z wywiadów Rawanipur o wpływie miejsca urodzenia na swoją twórczość powiedziała:

"Urodziłam się na południu Iranu, gdzie istnieje bardzo bogata, ale zupełnie inna od reszty kraju, kultura. Bohaterowie mitologiczni są częścią życia ludzi. Syreny, ahl-e hawa* czy ahl-e ghargh* żyją wśród ludzi. Ta subkultura jest częścią kultury dominującej w Iranie. To sprawia, że moje opowieści są jak matrioszki, umiejscowione jedna w drugiej, i dzieje się to bez zamierzenia. Dziesięć lat dzieciństwa na wsi, siedem lat spędzonych w Buszehr, życie w Szirazie, Teheranie, ciągłe przeprowadzki i życie w drodze, wywarły wpływ na moje pisarstwo. Gdy jesteś pod wpływem różnych kultur nie możesz od nich uciec, kiedy piszesz. Każdy moment twojego życia przenika do opowieści, nadając im różny kolor i zapach".

O pisaniu opowiadań autorka powiedziała tak: "Opowiadanie jest jak lustro, w którym odbijają się różne światy, te które istnieją, jak i te które mogłyby albo powinny istnieć. Myślę, że to jedyne takie lustro na świecie, które znajduje temat, jaki chce zobaczyć. (...) Czasem myślę, że opowieści są bardziej żywe od autorów i że to one znajdują pisarzy, którzy mają je opowiedzieć. (...) Pytanie o to, czy to opowiadanie kształtuje autora czy autor opowiadanie jest dla mnie wieczną zagadką. Oczywiście oddziaływanie jest dwustronne, ale czyj wpływ jest silniejszy? Może opowiadania są pisane po to, żeby pokazać rzeczywistość w innym świetle. Może chcą zostać napisane, żeby historia nie została zapomniana, żeby nasze codzienne miłości, cierpienia i namiętności uległy defamiliaryzacji".

Fragmenty wywiadu pochodzą stąd.

  1. Parszang (jh)

ahl-e hawa - ludzie, w których ciała według wierzeń ludowych wstąpił dżin w postaci wiatru.

ahl-e ghargh - według wierzeń mieszkańców południowego Iranu są to ludzie, którzy po utonięciu w morzu zaczynają nowe życie w głębinach.