Legenda o Fateh Chanie Barbisa

Dawno temu w Bost,* którego ruiny znajdują się w dolinie rzeki Helmand,* niedaleko miasta Laszkar Gah,* rządził król o imieniu Islam Chan. Na jego ziemiach panował spokój, a jego poddanym niczego nie brakowało. Król był szczęśliwy, lecz było coś, co zaprzątało jego myśli: nie mógł doczekać się potomka. Pewnego dnia jakiś derwisz* przybył do miasta i dał królowi skrzynkę jabłek. Gdy król, wezyr, ich żony oraz wszyscy dworzanie zjedli owoce, zaszła rzecz przedziwna. Minęło tyle czasu ile potrzeba i królowa urodziła dwóch chłopców, podobnych do siebie, jak dwie krople wody. Żona wezyra również urodziła bliźnięta, chłopca i dziewczynkę, a wszystkim dworzanom urodzili się synowie.

Mijały lata i w końcu dzieci weszły w wiek młodzieńczy. Córka wezyra miała na imię Rabija i wyrosła na piękną, młodą kobietę. Jeden z królewiczów - Fateh Chan - zakochał się w niej i młodzi zostali zaręczeni. Pewnego dnia synowie dworzan oraz Fateh Chan ćwiczyli się w strzelaniu z łuku. Celowali w dzbany, w których młode dziewczęta nosiły z miejskiej studni wodę. Młodzieńcy dobrze się bawili, lecz zabawa ta nie podobała się dziewczętom. Poszły więc, złe, na skargę do króla. Kiedy Fateh Chan wrócił do domu, ojciec nie pozwolił mu usiąść przy sobie. Królewicz pogniewał się, zwołał swoich towarzyszy i w nocy wyjechali z miasta. Była z nimi Rabija, jej brat oraz brat Fateh Chana. Wszyscy razem opuścili miasto.

Król zmartwił się, gdy o tym usłyszał. Wysłał za synem posłańca, aby go przekonać, by jechał do Mekki,* jeśli już postanowił opuścić miasto. Jeden z towarzyszy Fateh Chana zmienił jednak wiadomość tak, że przekonywała ona teraz, aby udał się do Indii. I tak też zrobił. Jechali wiele dni, aż w końcu dotarli na ziemie Mogołów,* do jakiegoś miasta, gdzie rządził pewien muzułmański król, którego zamek znajdował się w pobliżu. Postanowili tu zostać. Wygnali ludzi z miasta i zajęli ich domy, a pewnego dnia, kiedy przechodziła tędy karawana ze skarbami króla, ograbili ją, zabijając jej eskortę. W odpowiedzi na tę zniewagę władca zebrał żołnierzy i zaatakował Fateh Chana. Walka była długa i zacięta. W końcu zawarto kilkudniowy rozejm, lecz Fareh Chan ponownie zaatakował ludzi króla, walka rozgorzała na nowo i trwała dopóty, dopóki nie zabito wszystkich przybyszów.

Kiedy było już po wszystkim, Rabija poszła do króla i spytała, gdzie może pochować ciało ukochanego. Królowi żal było samotnej, pięknej dziewczyny i rzekł, że może go pochować w jego zamku, gdzie grobu będą strzegli jego ogrodnicy. Władca nalegał, aby dziewczyna została w zamku, tak długo jak tylko zechce.

Wieść głosi, że Rabija spędziła tam resztę życia, opiekując się grobem Fateh Chana, a gdy umarła, została pochowana tuż przy ukochanym.

tłum. albert kwiatkowski

Bost - miasto w płd. Afganistanie na skraju pustyni Registan. Leży nad rzeką Helmand. Wymieniane już za Achemenidów (VI-IV wiek p.n.e.). Zdobyte przez Arabów. Od XI wieku do połowy wieku XII było zimową stolicą Gaznawidów. Zdobyte i spalone przez afgańską dynastię Goridów, kompletnie zniszczone przez wojska Czingis Chana w 1220 roku. Najświetniejszym zachowanym pomnikiem architektury jest wielki i wspaniale dekorowany łuk.
Helmand - najdłuższa rzeka Afganistanu. Źródła jej znajdują sie w Hindukuszu. Ginie w bagnach w okolicy Zabulu, na granicy z Iranem.
Laszkar Gah - miasto w płd. Afganistanie na skraju pustyni Registan. Leży nad rzeką Helmand. Tuż przy nim znajdują się ruiny starożytnego miasta Bost.
derwisz - żebrak, święty mąż, zwolennik sufizmu - mistycznego prądu w islamie.
Mekka - miasto na Półwyspie Arabskim, najważniejszy ośrodek kultowy muzułmanów.
Mogołowie - dynastia panująca w Indiach, założona w 1519 roku. przez Babura, potomka Tamerlana.

źródło: Ahmad Dżawid, B. Parker, Legends of Afganistan, Kabul, lata siedemdziesiąte XX wieku.