5 (152)

Na początku* promień Twego piękna z blasku się wyłonił,
pojawiła się Miłość i na całym świecie roznieciła ogień.

Ukazałeś swą twarz i widząc, że anioły Miłości nie znają,
w ludziach ją rozpaliłeś, zazdrości ogniem sam się stając.*

Wtedy i rozum* chciał płomieniem tym swoją lampę zapalić,
ale blask zazdrości Twej zajaśniał i świat sobą podpalił.

Zarozumiały przybyć tu chciał, by ujrzeć Miłości sekrety,
lecz pojawiła się ręka Twa i uderzyła w jego pierś nadętą.

Innym jest radość pisana,* dlatego w radości się pławią,
serca nasze zaś smutek poznały, więc w smutku udział mają.

Niebiańska dusza zamarzyła o dołku na podbródku Twoim,*
dlatego w kajdany Twoich kędziorów włożyła ręce swoje.

Hafez owego dnia radosny list miłosny napisał do ciebie,
lecz przekreślił tym szczęście i wszelkie serca pragnienie.

tłum. albert kwiatkowski

początek - w oryginale: azal, czyli czas bez początku.
bejt drugi nawiązuje do Koranu: Zaofiarowaliśmy depozyt/ niebiosom, ziemi i górom,/ lecz one odmówiły noszenia go/ i przestraszyły się;/ poniósł go człowiek/..., (Koran, XXXIII:72, tłum. J. Bielawski). Dla sufich tym depozytem jest miłość.
innym jest radość pisana - inni: ci, którzy nie znają miłości.
rozum - jest rozum ludzki i rozum boski. Tu mowa o rozumie ludzkim, którym nie można poznać miłości.
dołek na podbródku osoby ukochanej - w literaturze perskiej to symbol studni, w którą wpada serce (dusza) kochającego.