42 (46)

Siedzę w ogrodzie, piję wino, a obok jest ukochana.
W taki dzień sługą moim może być nawet król świata.

Powiedz, by dzisiejszej nocy nie przynosili świec,
starczy nam księżyc, którym twarz Przyjaciela jest.

Chociaż w naszej religii dozwolone jest picie wina,
nie możemy pić, gdy ciebie, cyprysie,* tutaj nie ma.

Zasłuchany jestem w opowieść fletu i w pieśń harfy,
Zapatrzony jestem w rubinowe usta i krążenie czary.

Nie rozpylaj żadnych perfum na tym zebraniu naszym,
ponieważ piękny zapach twoich warkoczy mi wystarczy.

I nie mów nic o tym, jaki smak mają cukier i miód,
dlatego że ja pragnę wyłącznie słodyczy twoich ust.

Odkąd skarb twego smutku jest w serca mego ruinie,
wciąż na twej uliczce krążę i w ruinie wino piję.*

Czemu przy mnie o hańbie mówisz? Ja z hańby słynę.
Czemu o sławę pytasz? Wiedz, że sławą się brzydzę.

Pijak ze mnie i nędzarz, rend, który piękno czci.*
Ale kto z ludzi w tym kraju jest inny? Powiedz mi.

O moich wadach nic nie mówcie stróżom moralności,*
gdyż oni także, tak jak ja, szukają przyjemności.

Hafezie, nie siedź ni chwili bez wina i ukochanej,
gdyż róże kwitną i jaśminy. Trwa święto ramadanu.*

tłum. albert kwiatkowski

cyprys - wiecznie zielony, smukły cyprys symbolizuje w literaturze perskiej osobę ukochaną. Tu mowa jest o cyprysie, który ma sylwetkę jak róża.
Odkąd skarb twego smutku jest w serca mego ruinie... - smutek miłości porównany został tu do skarbu. Winiarnia, w której pija się wino miłości bożej, przynoszące upojenie Bogiem, nazwana jest tutaj charabat, czyli ruiną. Miejsca, gdzie sufi spotykali się, by pić wino znajdowały się często na obrzeżach miast, w ruinach. Poza tym słowo charabat wskazuje na zniszczenie cech, które wiążą człowieka ze światem materialnym i na całkowite unicestwienie jego cielesnego istnienia.
rend, który piękno czci - rend to ktoś żyjący na marginesie społecznym, kto nie uznaje żadnych norm, reguł, lecz zarazem żyje w ekstazie, w bliskości z Bogiem. Przez "który piękno czci" tłumaczę słowo nazar baz, które w literaturze mistycznej oznacza kogoś, kto z patrzenia na twarz osoby ukochanej odczuwa rozkosz. Jest to również pierwszy etap miłości.
stróż moralności - mohtaseb to stróż religijny, kontrolujący ludzi, czy postępują zgodnie z prawem religijnym. Mohtaseb to jedna z negatywnych postaci, jakie występują w poezji Hafeza.
święto ramadanu - w oryginale ejd-e sijam. Ejd to święto, a sijam to post. Chodzi tu o ejd-e fetr - święto, które kończy ramadan. Ramadan to święty dla muzułmanów miesiąc, w którym Allah za pośrednictwem anioła Dżebreila zaczął objawiać Mahometowi Koran. Podczas ramadanu, od świtu do zmierzchu, obowiązuje ścisły post. Kalendarz muzułmański jest kalendarzem księżycowym i, co za tym idzie, jego miesiące są ruchome. Gdy Hafez ułożył ten wiersz, ramadan wypadał na wiosnę.