4 (360)

Jeśli z tego mieszkania w ruinie do domu ruszę,
tam, dokąd wyruszę, mądry i świadomy wyruszę.

A jeśli z tej podróży w zdrowiu do kraju powrócę,
ślubuję, że z drogi mojej prosto do winiarni pójdę.

I aby opowiedzieć, co odkryłem na drodze* swojej,
wezmę lutnię i czarę z winem i pójdę do klasztoru.

A jeśli zranią mnie współtowarzysze Drogi Miłości,
draniem będę, gdy na skargę pójdę do ludzi obcych.

Potem dłoń moja i ukochanej warkocz, jak łańcuch.*
Długo jeszcze moje serce* szalone będzie pragnąć?

A jeśli znowu łuk brwi, jak mihrab* wygięty ujrzę,
dziękczynny pokłon złożę i aby podziękować pójdę.

Kiedy z winiarni do domu wyruszę z przyjacielem,
niczym Hafez, który zyskał przyjaźń wezyra będę.

tłum. albert kwiatkowski

droga - w oryginale: sejr o soluk, czyli przechodzenie przez kolejne etapy drogi, po której mistyk kroczy do Boga.
warkocz, jak łańcuch - warkocze osoby ukochanej przyrównywane są w perskiej literaturze do łańcuchów, które pętają serce kochającego.
serce - według sufich serce jest miejscem, gdzie mieszka boskie światło. Jest też czymś pośrednim między ciałem a duszą.
mihrab - nisza w meczetach wyznaczająca kiblę - kierunek, w którym modlą się muzułmanie.