38 (398)

Światło moje,* chcę ci coś powiedzieć, więc słuchaj:
Gdy twa czara jest pełna, pij z niej i innym pić daj.

Choć na drodze Miłości Aryman* wciąż zwodzi i kusi,
ty naprzód idź i sercem słuchaj wieści od Sorusza.*

Nasze życie* minęło, ani śladu po radości nie zostało.
Płacz więc dafie* głośno! Harfo, podnieś swój lament!

Szata sufich, różaniec?* Większą radość upojenie daje.
Pragniesz?* Pomoże ci starzec, który wino sprzedaje.*

Wiedz synu, że przez starców przemawia doświadczenie.
Słuchaj więc starców rad, a jak oni się zestarzejesz.

Miłość nigdy nie dotknie tych, którzy rozum mają.
Porzuć więc rozum, jeśli chcesz warkoczy ukochanej.*

Z przyjaciółmi nie straszno życie i majątek stracić,
dla przyjaciela, który słucha, warto sto dusz utracić.

Saki,* niech w twej czarze nigdy wina* nie braknie.
Ja piję wino wciąż, więc ty łaskawie* patrz na mnie.

Gdy w szatach ze złota przechodzisz obok, pijana,
choć raz ucałuj Hafeza, który jest w wełnę* odziany.

tłum. albert kwiatkowski

Światło moje - dosłownie: "Światło oka moje", zwrot pieszczotliwy, kierowany do osoby drogiej.
Aryman - uosobienie zła. W wierzeniach zoroastryjczyków przeciwnik Ahura Mazdy - dobrego, sprawiedliwego Boga.
Sorusz - awestyjski Sraosza. Personifikacja Posłuszeństwa, opiekun modlitwy. Bóstwo szczególnie miłe Ahura Maździe, uznane przez zoroastrian za zastępcę Ahura Mazdy na ziemi, którego specjalnym zadaniem jest troska o człowieka.
życie - nawa, czyli może tu chodzić zarówno o życie, jak i o melodię/muzykę. W tym drugim przypadku tłumaczenie będzie takie: "Melodia się skończyła..."
daf - instrument muzyczny, rodzaj tamburynu.
szata sufich, różaniec - u Hafeza często symbole obłudy.
Pragniesz? - w oryginale mamy tu słowo hemmat, które w terminologii sufickiej oznacza dążenie serca do skupienia się na Bogu ze wszystkich swoich sił w celu osiągnięcia pełni.
starzec, który wino sprzedaje - u Hafeza jest to przewodnik mistyka po jego drodze.
warkocz ukochanej - w języku perskim nie ma rodzajów, ani dużych liter. Co więcej, miłosna poezja mistyczna rozgrywa się na dwóch płaszczyznach: boskiej i ludzkiej, które się ze sobą splatają. Poeta, mówiąc o miłości do Boga, używa obrazów zaczerpniętych ze świata ludzi. Rzeczownik jar to więc zarówno "ukochana", jak i "ukochany", oraz "Ukochany." Sprawę komplikuje dodatkowo fakt, że dla mistyków miłość do człowieka była przygotowaniem do miłości do Boga.
saki - podczaszy, usługujący w winiarni, jako podający wino. W literaturze mistycznej opiewana jest jego uroda, a wino, które podaje, to wino miłości do Boga. Tym samym staje się on uosobieniem Absolutu.
wino - w oryginale me-je safi, czyli wino czyste, z górnych warstw beczki, niezmieszane z osadem.
łaskawie - w oryginale mamy słowo 'enajat, które oznacza m.in. "łaskę", ale również "szczególną uwagę, jaką się poświęca komuś, uwagę połączoną z sympatią". W terminologii sufickiej słowo to oznacza szczególną uwagę, jaką Bóg obdarza szukającego go mistyka.
w wełnę odziany - wełniany strój jest strojem derwisza/mistyka.