37 (331)

Jeśli mieczem mnie tniesz, nie będę bronił się
i wdzięczny będę ci, gdy strzałą trafisz mnie.

Z łuku swoich brwi wystrzel strzałę we mnie,*
abym martwy przed tobą osunął się na ziemię.

Jeśli smutek świata z nóg w końcu mnie zwali,
kto poda mi rękę i pomoże, oprócz wina czary?

Wzejdź słońe! Wzejdź poranne słońce nadziei,
gdyż samotność nocy jest dla mnie więzieniem.

Starcze,* usłysz moje wołanie i podaj mi czarę,
by wino dało mi młodość, ponieważ jestem stary.

Wczoraj w nocy przysięgałem na warkocz twój,
że już zawsze będę mieć głowę u twoich stóp.

Hafezie, spal tę szatę pobożności cnotliwej:*
jeśli ogniem się stanę, ona mnie nie okryje.

tłum. albert kwiatkowski

Z łuku swoich brwi wystrzel strzałę - w perskiej poezji brwi przyrównywane są do łuku, rzęsy do strzał, a spojrzenie jest strzałem z łuku.
starzec - w oryginale: pir-e charabat. Pir to dosłownie starzec, lecz to również szejch/przewodnik duchowy. Charabat to ruina/winiarnia, miejsce, gdzie sufi piją wino - szczególne wino, które przemienia człowieka, zbliżając go do Boga. Pir-e charabat to przewodnik w tej winiarni, ktoś, kto zna jej sekrety i reguły w niej panujące, ktoś, kto u Hafeza zmienia się w postać na wpół mityczną.
szata pobożności cnotliwej - ta szata to cherqe - strój, jaki noszą sufi. U Hafeza symbolizuje ona obłudę i fałsz.