Faridoddin Attar z Niszapuru

Derwisz, XVII wiekFaridoddin Attar urodził się około połowy XII wieku w Niszapurze w pn.-wsch. Iranie. Wiele podróżował, lecz w końcu osiadł w swoim rodzinnym mieście, gdzie zajął się farmacją i zaczął pisać. Tam też zmarł na krótko przed najazdem Mongołów i tam też został pochowany. Są pewne dowody na to, że pod koniec życia oskarżono go o herezję, w wyniku czego skazano go na wygnanie, a jego majątek zagrabiono.

Był jednym z najwybitniejszych i najpłodniejszych mistycznych poetów perskich. Oprócz zbioru wierszy pozostawił po sobie kilka masnawi, które przyniosły mu sławę już za życia i oddziaływały silnie na późniejszą perską literaturę mistyczną. Razem z Sana'im, który żył nieco wcześniej i Rumim, który żył trochę później, tworzy "wielką trójkę" poetów piszących mistyczne masnawi. Napisał również Tazkerat al-oulija (Wspomnienia o świętych) - zbiór życiorysów świętych i mistyków.

Dumny był z tego, że nigdy nie zabiegał o względy możnych i nie zniżył się, by pisać dla nich panegiryki.